Jeśli nie mamy szczawiu ogrodowego, można spożytkować do pasteryzowania szczaw polny, łąkowy, leśny. Szczaw łąkowy zbieramy albo wczesną wiosną, albo po sianokosach, kiedy ma najdelikatniejsze liście. Szczaw dziki jest znacznie kwaśniejszy niż ogrodowy. Read the rest of this entry »
Na ten rodzaj przetworu bierzemy pomidory nieduże, dojrzałe na krzaku, jędrne, świeże. Po dokładnym umyciu kroimy je na połówki (większe na ćwiartki) i składamy w naczyniu emaliowanym przesypując solą w ilości 2—3 dag na kilogram pomidorów i ostrożnie mieszając, aby nie uszkodzić cząstek pomidorów. Read the rest of this entry »
Sposób pierwszy. Dojrzałe pomidory po u-myciu kroimy na ćwiartki, a większe na ósemki i ogrzewamy przez pół godziny, a następnie przecieramy przez gęste sito, żeby zatrzymać ziarenka. Przecier na gorąco zlewamy do słoików lub butelek i pasteryzujemy przez 25 minut, w lekko wrzącej wodzie. Read the rest of this entry »
Na zakończenie rozdziału o przecierach pozostawiłem owoc mało znany, jeszcze rzadko używany, a przecież dający przetwory o wspaniałym smaku, aromatyczne, ładnie zabarwione (kolor słomkowy), esencjonalne.
Pigwa jest to przeważnie krzew średniej wielkości, spotykany w parkach, na trawnikach oraz w ogrodach przydomowych. Ceniony jest dla wcześnie rozwijających się, różowoczerwonych kwiatów, podobnych do kwiatów jabłoni odmian zimowych, wyrastających całymi pęczkami nie na czubkach gałązek, lecz na dwuletnich pędach wewnątrz krzewu. Owoce kształtem podobne do małych jabłuszek, jasnozielone, bardzo twarde, w miarę dojrzewania, szczególnie od strony słońca, żółknące, z lekkim rumieńcem.
Kwitnący krzew pigwy, szczególnie z oddalenia, robi wrażenie, jakby się palił od wewnątrz, stąd ludowa nazwa pigwy „gorejący krzak Mojżesza”. Read the rest of this entry »