Przepisy

Na zakończenie rozdziału o przecierach pozostawiłem owoc mało znany, jeszcze rzadko używany, a przecież dający przetwory o wspaniałym smaku, aromatyczne, ładnie zabarwione (kolor słomkowy), esencjonalne.
Pigwa jest to przeważnie krzew średniej wielkości, spotykany w parkach, na trawnikach oraz w ogrodach przydomowych. Ceniony jest dla wcześnie rozwijających się, różowoczerwonych kwiatów, podobnych do kwiatów jabłoni odmian zimowych, wyrastających całymi pęczkami nie na czubkach gałązek, lecz na dwuletnich pędach wewnątrz krzewu. Owoce kształtem podobne do małych jabłuszek, jasnozielone, bardzo twarde, w miarę dojrzewania, szczególnie od strony słońca, żółknące, z lekkim rumieńcem.
Kwitnący krzew pigwy, szczególnie z oddalenia, robi wrażenie, jakby się palił od wewnątrz, stąd ludowa nazwa pigwy „gorejący krzak Mojżesza”.
Istnieją również karłowe odmiany pigwy, służące do obsadzania szpalerów i przejść. Te odmiany mają kwiaty nieco jaśniejsze, wpadające w odcień pomarańczowy, a gałązki często pokryte kolcami.
Wstępne czynności przy sporządzaniu przecieru z pigwy polegają na opłukaniu, osaczeniu i poprzecinaniu owoców na ćwiartki lub ósemki. Jednocześnie starannie usuwa się ziarenka, których jest bardzo dużo i wykrawa gniazda nasienne, a szczególnie otoczkę, która jest bardzo twarda. Oczyszczone paski tniemy na drobną kostkę, zsypujemy do naczynia, podlewamy niewielką ilością wody i gotujemy do miękkości. Na gorąco przecieramy przez niezbyt gęste sito, na gorąco napełniamy słoje lub butelki i poddajemy pasteryzacji według zasad ogólnych.
Przecier z pigwy jest bardzo kwaśny, ewentualny dodatek cukru powinien wynosić około 30 dag na litr przecieru.
Z przecieru pigwy można, po zagęszczeniu i dodaniu cukru, przyrządzić doskonały dżem, ponieważ pigwa zawiera znaczne ilości pektyny. Ale o tym będzie mowa na stronach 86—93.
Przygotowanie przecieru z pigwy jest, jak widać, dosyć pracochłonne, jednakże z uwagi na wspaniały, niespotykany smak, radzę się pokusić o sporządzenie chociażby 1—2 niedużych słoików.